حساسیت شنیداری در اتیسم چیست؟ نشانه‌ها، علت‌ها و راهکارهای کاربردی

آیا کودک شما هنگام شنیدن صدای جاروبرقی، سشوار، زنگ مدرسه یا صدای بلند دیگران گوش‌هایش را می‌گیرد؟ آیا در محیط‌های شلوغ بی‌قرار می‌شود، از سرویس بهداشتی‌های عمومی فرار می‌کند یا با شنیدن صدایی ناگهانی گریه می‌کند؟ این واکنش‌ها ممکن است با حساسیت شنیداری و تفاوت در پردازش اطلاعات حسی مرتبط باشند.

حساسیت شنیداری در اتیسم یکی از تفاوت‌های حسی است که می‌تواند بر آرامش، ارتباط، یادگیری و مشارکت روزمره بعضی از کودکان دارای اختلال طیف اتیسم تأثیر بگذارد. برای برخی کودکان، صداهای معمولی محیط بسیار شدید، آزاردهنده یا حتی دردناک احساس می‌شوند؛ درحالی‌که بعضی دیگر ممکن است به برخی صداها واکنش کمتری نشان دهند یا به دنبال تجربه‌های شنیداری بیشتری باشند. شناخت این تفاوت‌ها به والدین کمک می‌کند به‌جای سرزنش کودک یا مجبور کردن او به تحمل صداها، شرایط مناسب‌تری برای زندگی روزمره فراهم کنند.

در این مبحث از مؤسسه تکامل رفتار جهش، با نشانه‌ها و علت‌های احتمالی حساسیت شنیداری در کودکان دارای اتیسم، تفاوت آن با سایر مشکلات شنوایی، راهکارهای کاربردی در خانه و مدرسه و نقش ارزیابی تخصصی آشنا می‌شوید.

حساسیت شنیداری در اتیسم چیست؟

حساسیت شنیداری به واکنش شدید یا متفاوت فرد نسبت به صداهای محیط گفته می‌شود. این حساسیت ممکن است به شکل ناراحتی از صداهای بلند، واکنش به صداهای ناگهانی، دشواری در تحمل صدای پس‌زمینه یا توجه زیاد به صداهایی ظاهر شود که دیگران به‌راحتی نادیده می‌گیرند.

در افراد اتیستیک، پردازش اطلاعات حسی ممکن است با الگوهای متفاوتی همراه باشد. به همین دلیل، یک صدای عادی برای یک کودک می‌تواند تجربه‌ای بسیار ناخوشایند باشد، درحالی‌که کودک دیگری ممکن است به همان صدا توجه کمی نشان دهد. برای مثال، صدای خشک‌کن دست در سرویس بهداشتی عمومی ممکن است برای کودکی آن‌قدر آزاردهنده باشد که بخواهد فوراً از محیط خارج شود. کودک دیگری ممکن است صدای چرخش ماشین لباس‌شویی را دوست داشته باشد و مدت زیادی به آن گوش کند. این تفاوت‌ها به معنای یکسان بودن تجربه حسی تمام کودکان دارای اتیسم نیست. حتی یک کودک ممکن است در شرایط مختلف واکنش‌های متفاوتی به صدا نشان دهد.

حساسیت شنیداری می‌تواند بخشی از تفاوت‌های پردازش حسی کودک باشد. برای آشنایی بیشتر با نحوه برنامه‌ریزی فعالیت‌های حسی متناسب با نیازهای کودکان، محتوای رژیم حسی کودکان را نیز مطالعه کنید.

نکته مهم این است که حساسیت شنیداری همیشه به معنای مشکل در عملکرد گوش نیست. گاهی مسئله به نحوه پردازش و مدیریت اطلاعات شنیداری مربوط می‌شود؛ بااین‌حال، مشکلات واقعی شنوایی یا سایر شرایط پزشکی نیز باید در صورت وجود نشانه‌های مناسب بررسی شوند.

چرا برخی کودکان دارای اتیسم به صداها حساس هستند؟

شنیدن فقط دریافت صدا از طریق گوش نیست. مغز باید اطلاعات شنیداری را دریافت، سازمان‌دهی و تفسیر کند و تشخیص دهد کدام صدا اهمیت بیشتری دارد. برای مثال، وقتی کودک در کلاس درس نشسته است، باید بتواند صدای معلم را از صدای صحبت هم‌کلاسی‌ها، حرکت صندلی‌ها و صداهای بیرون کلاس تفکیک کند. اگر مدیریت این اطلاعات برای کودک دشوار باشد، محیط کلاس ممکن است خسته‌کننده یا آزاردهنده شود. علت دقیق حساسیت شنیداری در اتیسم برای همه افراد یکسان نیست و هنوز به‌طور کامل شناخته نشده است. تفاوت در پردازش حسی، توجه به محرک‌های محیطی و شرایط فردی کودک از عواملی هستند که می‌توانند در تجربه شنیداری او نقش داشته باشند.

پردازش اطلاعات شنیداری بخشی از فرایند گسترده‌تر پردازش حسی است. برای شناخت این فرایند و نقش آن در رفتار و عملکرد روزمره کودک، مطلب پردازش حسی را بخوانید.

۱. دشواری در فیلتر کردن صداهای پس‌زمینه

در برخی کودکان، تفکیک صدای مهم از صداهای پس‌زمینه دشوارتر است. این تجربه ممکن است باعث شود کودک در محیط‌های شلوغ برای دنبال کردن گفتار یا تمرکز بر فعالیت، تلاش بیشتری نیاز داشته باشد. برای مثال، صدای پنکه، رفت‌وآمد، گفت‌وگوی دیگران یا صدای خیابان ممکن است هم‌زمان توجه کودک را به خود جلب کند. در چنین شرایطی، دنبال کردن صحبت معلم یا والدین دشوارتر می‌شود و کودک ممکن است زودتر خسته شود یا از ادامه فعالیت دست بکشد.

۲. واکنش شدید به صداهای ناگهانی

صدای ناگهانی و غیرقابل پیش‌بینی ممکن است برای بعضی کودکان بسیار آزاردهنده باشد. صدای ترکیدن بادکنک، افتادن یک وسیله، بوق خودرو یا روشن شدن ناگهانی دستگاه می‌تواند باعث ترس، گریه یا تلاش برای فرار از محیط شود. در این موارد، غیرقابل پیش‌بینی بودن صدا نیز ممکن است در شدت واکنش نقش داشته باشد.

۳. تفاوت در پردازش شدت، زیر و بمی یا کیفیت صدا

همه صداها فقط از نظر بلندی متفاوت نیستند. زیر و بمی، تکرار، طول مدت و کیفیت صدا نیز می‌توانند بر تجربه شنیداری تأثیر بگذارند. برای نمونه، صدای نازک و ممتد یک دستگاه یا صدای تکراری بوق ممکن است برای کودک دشوارتر از صدای گفت‌وگوی معمولی باشد.

۴. نقش خستگی، اضطراب و شرایط محیطی

حساسیت شنیداری همیشه در طول روز ثابت نیست. کم‌خوابی، گرسنگی، بیماری، خستگی، اضطراب و حضور طولانی‌مدت در محیط شلوغ می‌توانند تحمل کودک را نسبت به صداها کاهش دهند. به همین دلیل، ممکن است کودکی در خانه صدای مشخصی را تحمل کند اما در پایان یک روز شلوغ مدرسه به همان صدا واکنش شدیدتری نشان دهد.

۵. تفاوت‌های فردی در پردازش حسی

برخی کودکان به صدا حساس‌اند، برخی به دنبال صداها می‌گردند و برخی دیگر در موقعیت‌های مختلف هر دو الگو را نشان می‌دهند. بنابراین، نمی‌توان تنها بر اساس تشخیص اتیسم، نوع یا شدت حساسیت شنیداری کودک را پیش‌بینی کرد. شناخت الگوی خاص هر کودک، نخستین قدم برای انتخاب راهکار مناسب است.

نشانه‌های حساسیت شنیداری در کودکان دارای اتیسم

نشانه‌های حساسیت شنیداری از کودکی به کودک دیگر متفاوت‌اند. برخی واکنش‌ها آشکارند، اما بعضی دیگر ممکن است به اشتباه به بی‌توجهی، لجبازی یا نافرمانی نسبت داده شوند.

واکنش شدید به صداهای روزمره

کودک ممکن است با شنیدن صدای جاروبرقی، مخلوط‌کن، سشوار، زنگ در یا سیفون توالت دچار ناراحتی شود. گاهی حتی صدای صحبت کردن چند نفر در یک اتاق نیز برای او دشوار است.

گرفتن گوش‌ها یا تلاش برای دور شدن از صدا

گرفتن گوش‌ها، پوشاندن سر، فرار از محیط یا پنهان شدن می‌تواند راهی برای کاهش تجربه ناخوشایند صدا باشد. این رفتار را نباید بدون بررسی به لجبازی نسبت داد.

گریه، اضطراب یا بی‌قراری در محیط‌های شلوغ

مراکز خرید، مهمانی‌ها، جشن‌ها، سالن‌های انتظار و محیط‌های پررفت‌وآمد ممکن است برای بعضی کودکان دشوار باشند. کودک ممکن است در ابتدا بی‌قرار شود و سپس گریه کند یا دیگر نتواند فعالیت معمول خود را ادامه دهد.

اجتناب از فعالیت‌های روزمره

برخی کودکان به دلیل صداهای موجود در محیط، از حمام کردن، استفاده از سرویس بهداشتی عمومی، رفتن به آرایشگاه یا حضور در مدرسه اجتناب می‌کنند. در این شرایط، مشکل فقط واکنش به صدا نیست؛ بلکه ممکن است مشارکت کودک در فعالیت‌های ضروری زندگی نیز محدود شود.

دشواری در تمرکز و دنبال کردن دستورها

وقتی محیط پر از صداهای مختلف است، کودک ممکن است نتواند به‌خوبی روی صحبت فرد مقابل تمرکز کند. گاهی والدین تصور می‌کنند کودک عمداً پاسخ نمی‌دهد، درحالی‌که لازم است شرایط شنیداری و توجه او دقیق‌تر بررسی شود.

واکنش شدید پس از تحمل طولانی صدا

بعضی کودکان در ابتدا ظاهراً محیط را تحمل می‌کنند، اما پس از مدتی خسته، تحریک‌پذیر یا مضطرب می‌شوند. این وضعیت ممکن است با گریه، کناره‌گیری، سکوت یا دشواری در ادامه فعالیت همراه باشد.

واکنش‌های متفاوت به صداهای مختلف

ممکن است کودک از صدای سشوار بترسد اما موسیقی مورد علاقه‌اش را با صدای نسبتاً بلند گوش کند. این تفاوت لزوماً به معنای تناقض در رفتار او نیست؛ قابل پیش‌بینی بودن، نوع صدا، میزان کنترل کودک و شرایط محیطی می‌توانند در واکنش او نقش داشته باشند.

چه صداهایی معمولاً کودکان دارای حساسیت شنیداری را آزار می‌دهند؟

محرک‌های شنیداری در هر کودک متفاوت‌اند، اما بعضی صداها در تجربه خانواده‌ها بیشتر مطرح می‌شوند.

این فهرست به معنای آن نیست که همه کودکان دارای اتیسم به این صداها حساس هستند. بهتر است خانواده، محرک‌های مشخص کودک خود را شناسایی کند.

تفاوت حساسیت شنیداری، بیش‌شنوایی و مشکلات شنوایی چیست؟

حساسیت شنیداری اصطلاحی توصیفی و گسترده است و می‌تواند واکنش‌های متفاوتی مانند ناراحتی از صدا، ترس از صداهای خاص یا دشواری در تحمل محیط‌های پرصدا را دربر بگیرد. بااین‌حال، هر واکنش شدید به صدا لزوماً علت یکسانی ندارد.

بیش‌شنوایی (Hyperacusis) اصطلاح تخصصی‌تری است که معمولاً به کاهش تحمل صداهای روزمره اشاره دارد؛ به‌طوری‌که این صداها ممکن است بیش از حد بلند، ناراحت‌کننده یا حتی دردناک احساس شوند. بیش‌شنوایی می‌تواند در کنار اتیسم نیز وجود داشته باشد، اما با تمام شکل‌های حساسیت شنیداری یکسان نیست. تشخیص آن به بررسی تخصصی نیاز دارد.

از طرف دیگر، بعضی کودکان ممکن است در شنیدن یا تشخیص صداها مشکل داشته باشند. پاسخ ندادن به نام، دنبال نکردن دستورهای گفتاری یا تغییر ناگهانی در واکنش به صداها نباید خودکار به اتیسم یا مشکلات پردازش حسی نسبت داده شود. در صورت وجود نگرانی درباره شنوایی، ارزیابی توسط متخصص گوش و حلق و بینی یا شنوایی‌سنج اهمیت دارد. اگر کودک به‌طور ناگهانی دچار کاهش شنوایی شود، به‌ویژه همراه با علائم دیگر، بررسی پزشکی فوری ضروری است.

هنگام حساسیت شنیداری کودک چه باید کرد؟

هدف اصلی، کمک به کودک برای احساس امنیت و مشارکت بهتر در زندگی روزمره است. راهکارها باید با توجه به سن، نیازهای ارتباطی، شدت واکنش‌ها و شرایط محیطی انتخاب شوند.

۱. محرک‌های آزاردهنده را شناسایی کنید

برای چند روز، موقعیت‌هایی را که کودک در آن‌ها به صدا واکنش نشان می‌دهد ثبت کنید.

به این پرسش‌ها توجه کنید:

• چه صدایی باعث واکنش شد؟
• صدا ناگهانی بود یا از قبل قابل پیش‌بینی؟
• کودک در چه محیطی قرار داشت؟
• واکنش او چه بود و چقدر طول کشید؟
• آیا خستگی، گرسنگی یا اضطراب هم وجود داشت؟
• چه چیزی به آرام شدن او کمک کرد؟

ثبت این اطلاعات می‌تواند الگوهای تکرارشونده را مشخص کند و در ارزیابی تخصصی مفید باشد.

۲. پیش از ایجاد صدا به کودک اطلاع دهید

اگر روشن کردن وسیله‌ای ضروری است، تا حد امکان پیش از شروع آن به کودک اطلاع دهید. می‌توانید با کلام ساده، تصویر، اشاره یا یک نشانه قابل فهم به او بگویید که قرار است چه اتفاقی بیفتد. برای مثال، پیش از روشن کردن جاروبرقی می‌توانید به کودک نشان دهید که وسیله قرار است روشن شود و چه زمانی خاموش خواهد شد. البته اطلاع قبلی به‌تنهایی برای همه کودکان کافی نیست. اگر صدا همچنان آزاردهنده است، باید راهکار دیگری انتخاب شود.

۳. شدت و مدت مواجهه با صدا را مدیریت کنید

اگر امکان دارد، هنگام استفاده از وسایل پرصدا کودک را به محیط آرام‌تری ببرید یا زمان انجام فعالیت را طوری تنظیم کنید که کودک کمتر در معرض صدا قرار بگیرد. برای نمونه، می‌توان زمان نظافت را به ساعتی موکول کرد که کودک در اتاق دیگری مشغول فعالیت دلخواه خود است. این کار به معنای حذف کامل صدا از زندگی کودک نیست؛ بلکه هدف کاهش فشار غیرضروری و فراهم کردن شرایط مناسب‌تر برای مشارکت اوست.

۴. یک فضای آرام و امن در خانه ایجاد کنید

داشتن مکانی کم‌صدا که کودک بتواند هنگام خستگی یا آشفتگی در آن استراحت کند، برای بعضی کودکان مفید است. این فضا می‌تواند گوشه‌ای آرام از اتاق با نور مناسب و وسایل مورد علاقه کودک باشد. لازم نیست حتماً اتاق حسی یا تجهیزات گران‌قیمت داشته باشید.

فضای آرام نباید به محل تنبیه یا اجبار تبدیل شود. کودک باید بتواند با کمک متناسب با سن و توانایی ارتباطی خود از این فضا استفاده کند.

۵. در موقعیت‌های پرصدا از ابزارهای محافظتی به‌صورت هدفمند استفاده کنید

در محیط‌های واقعاً پرصدا، محافظ گوش مناسب ممکن است به کاهش ناراحتی کمک کند. انتخاب نوع وسیله باید با توجه به موقعیت و نیاز کودک انجام شود.

بااین‌حال، استفاده مداوم و بدون ارزیابی از گوش‌گیر یا هدفون کاهنده صدا برای تمام ساعات روز مناسب نیست. این ابزارها ممکن است آگاهی کودک از صداهای ضروری محیط و ارتباط با دیگران را کاهش دهند. اگر کودک مرتب به محافظ شنوایی نیاز دارد یا بدون آن نمی‌تواند در فعالیت‌های عادی شرکت کند، بهتر است با متخصص درباره علت مشکل و برنامه مناسب مشورت شود.

۶. به کودک امکان انتخاب و کنترل بدهید

گاهی داشتن حق انتخاب، تجربه شنیداری را قابل تحمل‌تر می‌کند. برای مثال، کودک می‌تواند میان دو فعالیت مناسب انتخاب کند، پیش از روشن شدن وسیله آماده شود یا در صورت نیاز درخواست استراحت کند. برای کودکی که از گفتار استفاده نمی‌کند، می‌توان از کارت تصویری، اشاره یا روش ارتباطی جایگزین برای بیان «صدا زیاد است»، «استراحت می‌خواهم» یا «تمام شد» استفاده کرد.

۷. واکنش کودک را جدی بگیرید

اگر کودک گوش‌هایش را می‌گیرد، گریه می‌کند یا می‌خواهد از محیط خارج شود، ابتدا احتمال ناراحتی واقعی را در نظر بگیرید. گفتن جملاتی مانند «چیزی نشده»، «این صدا که ترس ندارد» یا «باید عادت کنی» ممکن است باعث شود کودک احساس کند تجربه‌اش درک نمی‌شود.

بهتر است با جمله‌ای ساده مانند «می‌دانم این صدا اذیتت می‌کند؛ بیا جای آرام‌تری پیدا کنیم» به او کمک کنید.

۸. پس از آشفتگی، فرصت بازیابی بدهید

پس از یک تجربه شنیداری دشوار، بعضی کودکان برای بازگشت به فعالیت عادی به زمان و محیط آرام نیاز دارند. در این شرایط، کاهش گفت‌وگوی غیرضروری، کم کردن محرک‌های محیطی و فراهم کردن فرصت استراحت می‌تواند مفید باشد. بهتر است بلافاصله پس از آشفتگی، کودک را به محیط پرصدا برنگردانید یا از او انتظار انجام تکلیف دشوار نداشته باشید.

آیا باید کودک را به صداهای آزاردهنده عادت داد؟

یکی از پرسش‌های رایج والدین این است که آیا مواجه کردن مکرر کودک با صدای آزاردهنده باعث کاهش حساسیت او می‌شود؟

مواجهه اجباری و ناگهانی با صدای آزاردهنده توصیه نمی‌شود. این کار ممکن است اضطراب و ناراحتی کودک را افزایش دهد و اعتماد او به محیط یا مراقبان را کاهش دهد.

اگر حساسیت به صدا مشارکت روزمره کودک را محدود کرده باشد، متخصص می‌تواند بررسی کند که آیا یک برنامه تدریجی و متناسب با شرایط کودک مناسب است یا خیر. چنین برنامه‌ای باید با توجه به پاسخ کودک، هدف مشخص و رعایت احساس امنیت او انجام شود. مواجهه تدریجی با یک صدای قابل تحمل، در صورت توصیه تخصصی، با مجبور کردن کودک به ماندن در محیطی که برای او دردناک یا بسیار آزاردهنده است تفاوت دارد. همچنین، لازم نیست تمام صداهای آزاردهنده به‌طور کامل از زندگی کودک حذف شوند؛ بلکه باید بین کاهش فشار حسی غیرضروری، دسترسی کودک به فعالیت‌های روزمره و حمایت از استقلال او تعادل برقرار شود.

نقش توانبخشی در حساسیت شنیداری کودکان دارای اتیسم

توانبخشی می‌تواند در بررسی تأثیر تفاوت‌های حسی بر عملکرد روزانه کودک نقش داشته باشد. هدف، صرفاً کاهش واکنش به صدا نیست؛ بلکه کمک به کودک برای مشارکت بهتر در فعالیت‌هایی مانند بازی، یادگیری، خودمراقبتی و حضور در محیط‌های اجتماعی است.

در ارزیابی، متخصص، ممکن است موارد زیر را بررسی نماید:

• موقعیت‌ها و صداهای ایجادکننده ناراحتی.
• تأثیر حساسیت شنیداری بر بازی و فعالیت‌های روزمره.
• توانایی کودک در بیان نیازها و درخواست استراحت.
• شرایط محیط خانه، مدرسه و سایر مکان‌های پرتردد.
• راهبردهایی که تاکنون به کودک کمک کرده‌اند.
• اهداف عملکردی مورد نظر خانواده و کودک.

بر اساس یافته‌ها، ممکن است راهکارهایی مانند تنظیم محیط، استفاده از برنامه تصویری، آموزش درخواست کمک، ایجاد وقفه‌های مناسب و هماهنگی با مدرسه پیشنهاد شوند.

در برخی موارد، بررسی تخصصی شنوایی نیز ضروری است. کاردرمانی جایگزین بررسی پزشکی مشکلات گوش یا شنوایی نیست و برنامه مداخله باید متناسب با علت و نیازهای کودک تنظیم شود.

اثربخشی مداخلات حسی به نوع مداخله، ویژگی‌های کودک و هدف درمان بستگی دارد. بنابراین، بهتر است پیش از شروع برنامه، اهداف قابل‌اندازه‌گیری تعیین شوند و پس از یک دوره مشخص، میزان بهبود مشارکت کودک در فعالیت‌های روزمره ارزیابی شود. مداخلات حسی نباید جایگزین بررسی مشکلات شنوایی یا سایر ارزیابی‌های ضروری شوند. شواهد مربوط به مداخلات حسی یکسان نیستند و نمی‌توان تضمین کرد که یک روش خاص حساسیت شنیداری را در همه کودکان برطرف کند. بنابراین، لازم است نتیجه مداخله با توجه به اهداف عملکردی کودک بررسی شود.

حساسیت شنیداری در مدرسه؛ معلمان چگونه کمک کنند؟

محیط مدرسه ممکن است به دلیل صدای هم‌زمان دانش‌آموزان، جابه‌جایی صندلی‌ها، زنگ مدرسه و فعالیت‌های گروهی برای بعضی کودکان دارای اتیسم دشوار باشد.

با چند تغییر ساده می‌توان شرایط مناسب‌تری فراهم کرد:

• کودک در صورت امکان در محلی با صدای پس‌زمینه کمتر بنشیند.
• پیش از زنگ یا فعالیت پرصدا، به او اطلاع داده شود.
• برای زمان‌های آشفتگی، راه مشخص و امنی برای درخواست استراحت وجود داشته باشد.
• در فعالیت‌های گروهی، دستورها کوتاه و واضح باشند.
• معلم نشانه‌های اولیه خستگی یا ناراحتی کودک را بشناسد.
• در صورت نیاز، درباره استفاده محدود و هدفمند از محافظ گوش توافق شود.
• والدین، معلم و متخصصان درباره راهکارهای مؤثر تبادل اطلاعات کنند.

این تغییرات نباید به حذف همیشگی کودک از فعالیت‌های گروهی منجر شوند. هدف آن است که کودک با حمایت مناسب، فرصت بیشتری برای مشارکت و یادگیری داشته باشد.

چگونه بفهمیم راهکارهای انتخاب‌شده مؤثر بوده‌اند؟

برای ارزیابی نتیجه، فقط به این نکته توجه نکنید که کودک کمتر گریه می‌کند یا گوش‌هایش را کمتر می‌گیرد. بهتر است تغییرات عملکردی نیز بررسی شوند.

برای مثال:

• آیا کودک توانسته است در فعالیت مورد نظر مدت بیشتری مشارکت کند؟
• آیا هنگام استفاده از سرویس بهداشتی کمتر دچار ناراحتی می‌شود؟
• آیا در مدرسه می‌تواند با حمایت مناسب در فعالیت‌ها حضور داشته باشد؟
• آیا بهتر می‌تواند نیاز خود به استراحت را بیان کند؟
• آیا پس از موقعیت‌های پرصدا سریع‌تر به فعالیت دلخواه بازمی‌گردد؟
• آیا اضطراب کودک و فشار واردشده به خانواده کمتر شده است؟

اگر راهکار انتخاب‌شده باعث افزایش ناراحتی، اجتناب یا محدود شدن ارتباط کودک شود، باید دوباره بررسی شود. گاهی تغییر ساده‌ای در زمان‌بندی یا محیط از اضافه کردن فعالیت‌های متعدد مؤثرتر است.

خدمات توانبخشی و ارزیابی نیازهای حسی در مؤسسه تکامل رفتار جهش

در مؤسسه تکامل رفتار جهش، توجه به ویژگی‌های فردی و نیازهای رشدی کودک می‌تواند به انتخاب مسیر مناسب توانبخشی کمک کند. اگر فرزند شما هنگام شنیدن صداهای روزمره دچار ناراحتی می‌شود، در محیط‌های شلوغ مشارکت کمتری دارد یا حساسیت شنیداری بر بازی، یادگیری و فعالیت‌های روزانه او تأثیر گذاشته است، ارزیابی تخصصی می‌تواند به شناسایی نیازهای او کمک کند.

پس از بررسی شرایط کودک، می‌توان درباره راهکارهای مناسب برای خانه و مدرسه، نیاز به کاردرمانی و ضرورت ارزیابی‌های تکمیلی تصمیم گرفت. برای آشنایی با خدمات توانبخشی کودکان و بررسی نیازهای حسی فرزندتان، با مؤسسه تکامل رفتار جهش تماس بگیرید.

تهران، پاسداران، محله ضرابخانه، نگارستان هشتم، پلاک ۸۴

تلفن: ۰۹۱۰۰۳۵۷۶۶۵ | وب‌سایت: jaheshcenter.com

سؤالات متداول درباره حساسیت شنیداری در اتیسم